تبلیغات
*شمیم انتظار*
01:05 ب.ظ
10
ختم آل طاها
ختم آل طاها   (فیض کاشانی)

شعر او در مدح حضرت مهدی(ع):

صبا به لطف بگو ختم آل طاها را                    كه فرقت تو به زارى بسوخت دل ها را

قرار خاطر ما هم تو مى توانى شد                   «كه سر به كوه و بیابان تو داده اى ما را»[?]

بُرون خرام ز مغرب كه تیره شد آفاق               ز رسم خویش بگردان طلوع بیضا را

بیابیا كه حضور تو مُرده زنده كُند                    ز آسمان به زمین آورد مسیحا را

نمانْد صبر و سكون بعد از این به هیچ دلى                    به وصل گل برسان بلبلان شیدا را

خوش آن زمان كه به نور تو راه حق سپریم                    طریق و منزل و مقصد یكى شود ما را

نهد به پاى تو سر «فیض» و جان كند تسلیم                    گذشت قطره زمستى چو دید دَریا را.[?]
ادامه اشعار از فیض کاشانی را در ادامه مطلب ببینید.

و نیز از اوست :

                اگر آن نائب رحمان زدرم باز آید                    عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید

دارم امّید خدایا كه كنى تأخیرى                     در اجل تا به سرم، تاج سرم باز آید

گر نثار قدم مهدى هادى نكنم                        گوهر جان به چه كار دگرم باز آید؟!

آن كه فرق سَر من خاك كف پاى وى است                    پادشاهى كنم ار او به سرم باز آید

كوس نودولتى از بام سعادت بزنم                   گر ببینم كه شه دین زدرم باز آید

مى روم در طلبش كوى به كو، دشت به دشت                 شخصم ار باز نیاید، خبَرم باز آید

«فیض» نومید مشو در غم هجران و منال                       شاید ار بشنود آه سَحرم ، باز آید.[?]

 

و نیز از اوست :

              

اَلا یا اَیّها المهدى مُدامَ الوَصل ناوِلها                 كه در دوران هجرانت بسى افتاد مشكل ها

صبا از نكهت [?] كویت نسیمى سوى ما آورد                    ز سوز شعله شوقت چو تاب افتاد در دل ها

چو نور مهر تو تابید بر دل هاى مشتاقان                       ز خود آهنگِ حق كردند، بربستند محمل ها

دلى بى بهره از مِهرت حقیقت را كجا یابد؟                   حق از آیینه رویت تجلّى كرد بر دل ها

به كوى خود نشانى دِه كه شوق تو محبّان را                   ز تقوا داد زادِ ره ، ز طاعت بست محمل ها

به حق، سجّاده تزیین كن، مَهِل [?] محراب و منبر را                       كه دیوانِ فلك صورت، از آن سازند محفل ها

«شب تاریك و بیم موج و گردابى چنین هایل»[?]               ز غرقاب فراق خود رهى بنما به ساحل ها

اگر دانستمى كویت به سر مى آمدم سویت                    خوشا گر بودمى آگه ز راه و رسم منزل ها

چو بینى حجّت حق را به پایش جان فشان اى «فیض»                   «متى ما تَلقَ مَن تَهوى  دَعِ الدّنیا وأهمِلها»



طبقه بندی: اشعار،
برچسب ها: اشعار، ختم آل طاها، فیض کاشانی، اشعار حضرت مهدی،